Het lijken wel foto's uit de jaren '70 (foto van foto) maar het was vorige week. Van Lize's KDV krijgen we regelmatig foto's mee, ik zou zo willen ruilen !

Zwemmen in een zee van gras.

Romantisch!

Sneak preview, als het helemaal klaar is (lees: ik eindelijk nieuwe cartridges heb gekocht voor de printer) dan volgt de hele serie. Hugo is er 'kei' blij mee in goed Brabants

Stoer wijf!

Waar we eerst tegen een zee van bomen aankeken, hebben we nu zee van licht. Prima, tegen de winterdepressie en nog meer werk voor onze poets, opeens valt al dat stof op

Wij zijn er blij mee, vooral met deze boom waar we toch echt wel een haat-liefde relatie mee hadden, en dan sloeg de balans in de lente en herfst toch wel naar het negatieve door. Viezige wurmachtige bloesems die overal aan bleven plakken vielen in het voorjaar in grote getale naar beneden en in de herfst lagen die lange dunne bladeren echt overal, harken, harken en harken was alles wat ons restte. En nu dus: licht! Zou dat nou ook het einde betekenen van het zachte mos wat achter in onze tuin ligt?

En we kregen er meteen inspiratie van. De buurvrouw vroeg of ze even haar boom voor ook weg konden halen, dat even werd toch iets lastiger en de boom liet een grote krater na. Tijd om die op te vullen, eerder hadden we al afgesproken dat het zo mooi zou zijn als we samen van die In de plaats daarvoor zijn we net – in de stromende regen – naar de kweker geweest om mooie leibomen te halen. We hebben een prachtige gevonden, dinsdag worden ze bezorgd!

Het schooljaar is weer helemaal begonnen, de zwemlessen incluis. Dit is het tweede jaar, na het eerste half jaar in de Wiemel gezwommen te hebben zijn we geswitched, met name vanwege de tijden maar ook vanwege het verschil van les geven en met name de groepsgrootte. Nu zwemt Hugo bij One Life, in een groepje van circa 8 met 2 juffen. Veel beter, alhoewel… dat gat waar ze tegenwoordig doorheen moeten… of die koprol in het water…. of zwemmen met een '3' kurk dat wou nog weleens voor tranen zorgen. Stomme zwemles ook. 

Vorige week kwam zwemjuf naar me toe. Hugo wou absoluut niet met een 3 kurk zwemmen, dat kon ie niet, moest met een 4 kurk. Maar juf had hem toch stiekem een 3 kurk omgedaan en dat ging prima. Dus tijd voor peptalk. En wat schetst onze verbazing (geen idee of het enig verband houdt met de peptalk, ik verwacht van niet eerlijk gezegd) we halen hem vrijdag op van de zwemles heeft ie de halve les zonder kurk gezwommen, is ook dat vreselijke gat doorgegaan zonder kurk. 

Lize deelde vrolijk mee met het succes en wou ook op zwemles. Trok de vleugels aan en begon vast met oefenen, op het droge dat wel. Hugo wou niet achterblijven en onze woonkamer werd een heus zwembad en Lize verzorgde de hindernissen zoals het gat en de poortjes.

Nadat Hugo was geslaagd was het tijd voor Lize. Helemaal zelf doet ze de vleugels om, doet ze Hugo's zwembroek aan. Nu maar hopen dat ze dit vast houdt als ze straks echt op zwemles zit, lekker makkelijk!

De bandjes, die Hugo ooit bij elkaar gezwommen heeft, worden omgedaan. Lize zit al in badje 2 hoor

Serieus aan het oefenen…

Tja, het is toch nog een beetje 'op z'n hondjes' ….

De Aaaaaaaaaaaaah factor is hier helemaal aanwezig. Wat een prachtig huis hebben we nu toch weer, met de toepasselijke naam: The Tree House. We genieten nog een weekje verder, het weer is mooi (warm hoor, 22 graden ), de omgeving schitterend en we zitten luxueus, ja dat kan je wel aan die Engelsen overlaten.

En ik knal er nog maar een fotoblogje tegenaan. We vinden het hier echt prachtig, dat weidse, ruige natuur, heerlijk. Mooie wandelpaden, goede voorzieningen. Zo kun je hier nog gewoon met je kind gaan wandelen, kind kan halverwege wandeling besluiten dat het 'een grote moet' en dan kun je gewoon de WC in plaats van dat je loopt te hannesen met blaadjes om de bips mee te vegen.

Dit is Hafren, een natuurgebied vlakbij Llandiloes (spreek uit: Glanitlois, ja ja ons Wales' wordt met de dag beter) waar ons huisje vlakbij zat. Gisteren zijn we hier even wezen wandelen, even een dagje wat rustiger aan omdat we op vrijdag weer een lang stuk in de auto zouden moeten zitten. Bovendien was dit de eerste dag dat het weer niet echt meewerkte, het was een beetje druilerig (zonder weg te regenen gelukkig, dat hebben we in Frankrijk al gedaan).

En eerder die week kwamen we per ongeluk langs Elan Valley. Wow, prachtig. Een dam met gigantisch groot stuwmeer daarachter en een heel mooi gebied eromheen om te wandelen. Ik heb veel foto's en niet zoveel tekst, maar het spreekt voor zich, denk ik.

Dat was allemaal ElanValley, dit is Hafren Forest:

Een dagje strand in Wales. Het is de moeite waard, okee sommige Engelsen houden er ietwat rare gewoontes op na. Ik bedoel, om nu met 19 graden, behoorlijke zeebries topless te gaan zonnen of net te doen of het water van de zee echt niet koud is… Ach ja, wat ik begreep van onze gastvrouw, beschouwen zij de Nederlandse temperaturen als bijna tropisch dus dan zal dit wel weer normaal zijn.

Aberdovey dus, of Aberdyfi zoals ze in Wales zeggen, met onderweg een tussenstop in de oude hoofdstad van Wales, Macnylleth (spreek je uit als Macnellineth) waar ze een leuke markt hadden. En goedkoop! Nou daar gaat ons Nederlandse hart sneller van kloppen hoor Groente, fruit maar ook speelgoed mooi aan de prijs. Nu valt het ons sowieso erg mee hier in Engeland (of we moeten ons in de wisselkoers verrekenen…)

We hadden mooi weer dus  (voor Walese begrippen he? Voor de Frankrijk gangers of Mallorca gangers onder ons: het was lekker fris met een stevige bries) we hebben ons prima vermaakt. Lekker scheppen, krabbetjes vangen, beetje rugby/stoeien in het zand. Goeie publunch en natuurlijk ezeltje rijden op het strand.

Ook nog even geshopt (uiteraard ) en een geweldig leuke RMWS (ondertiteling: rood met witte stippen) bodywarmer gekocht voor Lize. Het is maar goed dat ik geen baby meer heb want die winkel verkocht me toch een partij leuke hansopjes.

Terugweg binnendoor gereden langs prachtige reservoirs, echt weer genieten.

In de kroeg moet je het leren nietwaar, dus hier oefent Hugo alvast een beetje. Overigens hadden ze heerlijke chicken en mushroom pie daar, en hoefde ik de hele dag niet meer te eten daarna!

Ik zit hier, letterlijk up-the-hill, dit blogje te tikken. Omringd door de vele schapen die allemaal hun eigen mekkertje hebben. In het huisje (oh pardon, onze lodge) geen bereik, maar ach, wat zal het, ik loop die heuvel wel op.

Afgelopen woensdag in alle vroegte vertrokken om met de boot over te zeilen van Duinkerke naar Dover. In Dover begon onze TomTom hard te piepen x93link rijdenx94 omdat elke keer te herhalen als je even 5 minuten stil gestaan hebt. Links rijden it is dus. Nou ja, voor Dirk dan, want die kent zichzelf en met name zijn eigen zenuwen en wil mij dus niet achter het stuur hebben.

Dus zo kwamen we na nog een paar uur gereden te hebben aan in Bath, dat was onze tussenstop op weg naar Wales. We hadden een heel erg fijn Bed & Breakfast uitgekozen, meer een soort mini hotel eigenlijk met een kamer of 10 waar we, de family room hadden. Met privxe9 zitje in de tuin en een privxe9 zwembad (privxe9 omdat wij de enige gekken waren die met 21 graden besloten dat het warm genoeg was om toch een lekkere duik te nemen).

Op donderdag hebben we, zoals echte toeristen doen, een kaartje voor de rode dubbeldekker bus met/zonder dak gekocht. Een tochtje van een dik half uur laat je dan heel de stad zien op niet efficixebnte wijze, elke beroemde of benoemenswaardige rotonde wordt 2x genomen onder luid gekakel van een English Lady die haar eigen grapjes erg funny vind. Maar goed, het is heerlijk weer, de zon schijnt en we zitten lekker achterin. Ik vind het wel best en de kinderen genieten, wat willen we nog meer dan?

De Roman Baths waren ook een succes. Hugo hing aan m’n lippen en wou zo veel mogelijk horen over de geschiedenis en hoe alles werkte. Lize rende rond en was het liefst zo de baden zelf ingesprongen. Bath Abbey was een mooi plekje voor Lize om te crashen. Ze besloot in slaap te vallen terwijl ik haar even aan tillen was. Dus liepen we de kerk in, met recht een serene omgeving om even bij te komen.

De speeltuin bij Victoria Park was echt enorm, en bovendien, vlakbij ons hotel. Ideaal dus om de dag mee af te sluiten. Elke avond bezochten we een andere pub waar we pub food aten. Fish&chips of een puree met worstjes Hugo vond het wel best. Lize at lekkere lasagnes en pasta’s en wij aten curries, chili con carne en natuurlijk een steak and ale pie. Ja, wij houden wel van Engels eten!

Na een dagje stad, volgde een dagje platteland. Na een misverstand met de TomTom, die ons naar de stone circles van Avebury bracht in plaats van de Stonehenge van Amesbury bleek dit eigenlijk beter. Stonehenge, echt zo’n gevalletje van ‘check, done it’. Leuk, maar die stone circles zijn veel leuker en mooier, met name voor de kinderen.

In het weekend reden we door naar Wales. Dirk had in, al zijn wijsheid, besloten dat ik het laatste deel mocht rijden. Lekker rustig dacht ie. Nou dat klopte. En heel veel kringelweggetjes. Burp.

Het koste ons wel wat moeite om onze eindbestemming te vinden. De postcode bracht ons op 10 km van onze eindbestemming. De uitgeprinte routebeschrijving viel van het papier af waardoor we de cruciale delen miste. Uiteindelijk wisten we, via een fietspad onze eindbestemming te bereiken. Ja, ja, met recht ‘off the beaten track’ zoals de folder ons nog even hielp herinneren in het huisje, ehh lodge.

Met in de tuin een heuse tobbe met bubbels, ofwel een hottub, bubbelbad of voor de kinderen: zwembadje met stroomversnellingen. We kregen direct uitleg van onze gastvrouw. We mochten er niet langer dan 25 minuten in, en kinderen onder de 5 liever helemaal niet, dat chloor zou maar slecht voor ze zijn. En kinderen onder de 12 maximaal 10 minuutjes, mocht ik zwanger zijn dan moest ik eerst overleggen met de gynaecoloog.

Voor en na het badderen douchen en als je zonnebrand gebruikte dan moest je dat eerst grondig van je af poetsen. Okee, het weer is hier best prima, maar zonnebrand in Wales? Misschien een dotje op je neus maar de zon brand hier echt niet door m’n lange spijkerbroek heen. Lange haren in een staart (wist je dat er 700 mensen verdronken zijn doordat hun haren in de hottub vast kwamen te zitten?) . Nou ja, wij besloten wijselijk (alleen al het idee om Lize de tub te ontzeggen zou levensgevaarlijk zijn, voor ons weliswaar, ze zou namelijk spontaan ontploffen) om haar goede adviezen te negeren en een kwartier laten zaten we met z’n allen in de tub.

Ze zijn er trouwens wel druk mee hoor, die tubs. Drie keer per dag komen ze controleren, temperatuur, chloor, ph met professionele apparatuur. En ‘s avonds om 22.00 uur gaat ie op slot en ‘s ochtends om 06.30 wordt ie weer vrijgegeven.

Maar het mooiste van dit huisje is niet de tub maar het uitzicht. Werkelijk waar ‘stunning’ zoals de Engelsen zouden zeggen. We zouden hier zo dagen kunnen zitten, op onze veranda, glaasje wijn erbij en een goed boek. Heerlijk. De eerste 2 dagen hebben we het dan ook rustig aan gedaan. Beetje gewandeld om het huisje heen met op de achtergrond het geluid van de jacht. Want patrijzen en fazanten die hebben ze hier wel. En konijntjes en dassen, en roofvogels (geen idee welke precies maar ze zijn machtig om te zien).

Vandaag zijn we naar de Devils Bridge geweest, tegen het advies van onze risico averse gastvrouwe in, die dat nooit met kinderen zou doen. Maar ach, dit wilden we toch erg graag zien dus we besloten het gewoon te gaan doen. Met succes, beiden hebben ze bijna alles gelopen, Hugo zelfs helemaal.

De beruchte Jacob’s ladder ook, lang en stijl maar met als beloning een prachtig uitzicht over een rollende waterval. Machtig om te zien. Na deze klimtocht die een uur duurde was het tijd om uit te puffen bij het station. Daar kochten we kaartjes voor de stoomtrein die ons naar de kust zou brengen. Uurtje heen, dan daar snel wat lekkernijen bij een bakkertje gehaald en die terug in de trein opgegeten.

Terug in onze lodge brak de zon door de bewolking heen (we hebben overigens nog geen druppel regen gehad, en dat in Engeland… even afkloppen ) en hebben we het er buiten nog heerlijk van genomen!

En dan is nu de tekst op, maar heb ik nog een zwik foto’s.

Bij de Gazebo, hier krijg je de eerste blik op de waterval.

Hieronder zie de Jacobs Ladder. Met het ene handje aan de railing en de andere van ons vasthouden zijn ze zo helemaal naar beneden geklauterd. Hier even bijkomen van dit avontuur.

En dit soort bruggetjes maken het juist een leuke wandeling voor onze berggeiten, de waterval stroomt hieronder weg.

Even poseren aan het einde van de Devils Trail natuurlijk, avontuur volbracht!

Wij hebben hier toch zo'n leuk, gek winkeltje om de hoek. Want ja, behalve de lokale bakker, snackbar hebben wij hier in ons kleine deeldorp een heuse rommelwinkel. Open op tijden dat andere winkels gesloten zijn en in- en verkoper van een heleboel meuk, partijgoederen die bij de Action niet zouden misstaan. Met schappen vol met  servies,van lekkkere bruine retro borden tot oerdegelijk wit, potten en pannen met boerenbond opdruk en blauwe 'Melk de Witte Motor mokken'.  Maar ook, en allerbelangrijkst, voor degene die goed wil zoeken: kleine schatten.

Regelmatig ga ik daar kijken om te zien of ze weer iets hebben van "vroeger".  Jeugd sentiment, speelgoed en boekjes uit de tijd toen alles beter was. Zo heb ik er al veel gehaald, bordspellen, retro serviesjes maar ook echt speeltjes van vroeger. 

Gisteren vond ik deze, compleet (okee okee, zonder krijtjes) voor 1 euro:

En een half jaar geleden kocht ik dit speelgoedje, de ModeWijzer. Toen ik hem zag staan, MOEST ik hem meenemen. Alhoewel Lize er voorlopig nog te klein voor is, zal ik hem braaf bewaren. Wederom voor het schokkende bedrag van 1 euro. Ze hebben er trouwens nog een staan, dus als iemand interesse heeft?!

En wat dacht je van deze? De Charmkins molen! Eigenlijk net van na mijn tijd, mijn zusje kreeg die ooit voor haar verjaardag, maar oh zo leuk. En een voordeel, na al die jaren stinken ze lang zo erg niet meer!

Ik ben benieuwd wat ik nog meer bij de Juski ga vinden!